Post voor mevrouw Bromley

11 november 2018. Vandaag wordt 100 jaar Wapenstilstand herdacht.
Ideaal dus om “Post voor mevrouw Bromley” te lezen.
Een boek van Stefan Brijs over de Eerste Wereldoorlog, toen nog de “Grote Oorlog” genoemd.

Het verhaal

Thuisfront:

De ik-verteller is de 18-jarige John Patterson, zoon van een postbode in Hoxton, een wijk in Londen.
Doordat zijn moeder bij zijn geboorte is overleden, wordt John gezoogd en ook deels opgevoed door mevrouw Bromley, een buurvrouw.
Het zoontje van mevrouw Bromley, Martin Bromley, is twee jaar jonger dan John en ze worden de beste vrienden.

Wanneer de oorlog uitbreekt raakt Martin met een smoes en onder een andere naam, Matthew ( het broertje van Martin dat lang geleden overleed) als vrijwilliger bij het Britse leger.
John echter weigert om het leger in te gaan en wordt daardoor een “dienstweigeraar” genoemd.
Zijn vader raakt meer en meer in een sombere stemming doordat hij al een tijdje post moet rondbrengen met een nare boodschap : een standaardformulier om mensen te melden dat hun zoon gesneuveld is.

Niet lang daarna wordt John voor gek gezet door Mary, de zus van Martin. Zij geeft hem een witte veer, het teken voor slapjanus, en noemt hem in het openbaar een lafaard.
John is hierdoor helemaal van slag, Mary was immers het meisje van zijn dromen.
Martin komt hem nog een keer opzoeken en vertelt dat zijn opleiding er bijna op zit en dat hij zal worden uitgezonden naar het Westfront.
Een tijd later krijgt mevrouw Bromley nog een kaartje van Martin vanuit Poperinge en daarna niks meer.

Bij een nieuw bombardement op Londen vliegt het huis van Johns vader in brand. John kan de straat op vluchten maar zijn vader komt door de sterke rookontwikkeling om het leven.
John komt er later achter dat zijn vader zich wel had kunnen redden, maar dat hij het leven niet meer zag zitten.
Hij ontdekt ook een postzak vol brieven en formulieren die zijn vader heeft achtergehouden. Eén daarvan is bestemd voor mevrouw Bromley om te melden dat haar zoon Matthew om het leven is gekomen.
John beseft echter dat het om Martin gaat en besluit ook om dit nieuws niet te vertellen.

Het Westfront

Na de dood van zijn vader wordt ook John opgeroepen om in dienst te gaan. Hij wordt aangesteld als assistent van luitenant Ashwell.
Mevrouw Bromley weet nog steeds niets van de dood van Martin af.

Het is januari 1917 wanneer John vertrekt naar het vasteland van Europa. Daar wordt hij ook belast met de de post van de manschappen.
Wanneer zijn troepen klaar zijn om naar de loopgraven te vertrekken krijgt John opdracht om de zakboekjes van de soldaten op te halen, daarin mogen ze hun laatste wil opschrijven.
Zelf laat John zijn spullen na aan mevrouw Bromley en zijn horloge aan Martin, waarmee hij nog maar eens de dood van zijn vriend ontkent.
In de plaats daarvan stuurt hij mevrouw Bromley een bericht dat Jack Cunningham, iemand uit hun wijk, Martin heeft gezien in Poperinge.
Mevrouw Bromley antwoordt dat ze blij is dat Martin nog in leven is.

De waarheid

Eindelijk krijgt John permissie om naar Poperinge te gaan, waar hij hoopt meer te weten te komen over de dood van Martin.
Hij ontmoet er inderdaad Jack Cunningham die hem de geschiedenis van Martin Bromley vertelt.
De heldhaftige Martin was een trieste verradersdood gestorven : hij kreeg de kogel voor desertie.

Naar huis

Op Paasmaandag 1917 raakt John ernstig gewond door een granaat. In mei 1917 arriveert hij terug aan het station in Londen, gekluisterd aan een rolstoel en zijn benen waarschijnlijk kwijt.
Mevrouw Bromley heeft hem reeds een bericht gestuurd dat zij voor hem zal zorgen : hij heeft immers geen ouders meer.
Ze hoopt ook nog steeds dat Martin zal terugkeren, waarop john besluit om de waarheid, die hij nooit per brief kon laten weten, nu wel zal vertellen.
Hij zal alleen niks vertellen over de verradersdood, maar vertellen dat Martin Bromley gestorven is als een held.

Conclusie

Het boek sprak me enorm aan vanwege mijn eigen persoonlijke interesse in beide wereldoorlogen. Het verhaal geeft een goed beeld van de waanzin die er tijdens deze oorlog overheerste.
Ik las het boek in één ruk uit en een groter compliment kun je een schrijver nauwelijks geven.

Het is een prachtig, aangrijpend en meeslepend verhaal over ouders en kinderen in tijden van oorlog.
Een verhaal over moed en lafheid, hoop en vriendschap, waarheid en leugens.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.